Curaçao is een fascinerend eiland met een rijke geschiedenis en een levendige cultuur. Hier zijn enkele interessante feiten over het eiland.

Wanneer je denkt aan landen die consequent topniveau honkbalspelers voortbrengen, denk je waarschijnlijk aan de Verenigde Staten, Japan of de Dominicaanse Republiek. Maar verborgen in de Caribische Zee ligt een klein eiland dat consequent enkele van de meest getalenteerde spelers in de Major League Baseball voortbrengt — Curaçao.
Met een bevolking van slechts ongeveer 160.000 mensen is Curaçao’s bijdrage aan het professionele honkbal ronduit opmerkelijk. Het eiland heeft door de jaren heen ongeveer 17 Major League-spelers voortgebracht (waaronder Andruw Jones, Kenley Jansen, Ozzie Albies, Andrelton Simmons en Hensley “Bam Bam” Meulens) — een aantal per hoofd van de bevolking dat dat van veel grotere landen evenaart of zelfs overtreft.
Hoe slaagt zo’n klein eiland erin om voortdurend honkbalspelers van wereldklasse voort te brengen? Het antwoord ligt in een krachtige combinatie van cultuur, omgeving en gemeenschapszin — een mix die van Curaçao één van de meest bijzondere honkbalhotspots ter wereld maakt. Maar weet je wat misschien wel de belangrijkste factor is?
De honkbalvelden van Curaçao zijn allesbehalve perfect. De lokale bevolking noemt ze “rotsvelden” — harde, stoffige, oneffen velden van vulkanische as en aarde. Toch vormen juist deze ruige omstandigheden spelers met een ongelooflijk aanpassingsvermogen en razendsnelle reflexen, waardoor lokale kinderen uitgroeien tot enkele van de beste veldspelers ter wereld. Bekijk hier één van de rijzende sterren, Ceddane Rafaela, die speelt voor de Boston Red Sox! Op 2 november 2025 werd deze 25-jarige middenvelder benoemd tot winnaar van de American League Gold Glove Award voor zijn magie in het buitenveld in 2025.
Wist u dat Nederland op het Wereldkampioenschap Honkbal in 2011, dat in Panama werd gehouden, in de finale de grote favoriet en meervoudig kampioen Cuba met 2-1 versloeg en daarmee wereldkampioen honkbal van 2011 werd? Kijk hier! Dit was de eerste en tot nu toe enige keer dat een Europees land de wereldtitel honkbal won.
De overwinning was grotendeels te danken aan de enorme bijdrage van spelers afkomstig uit Curaçao (en andere Caribische delen van het Koninkrijk, zoals Aruba). Meer dan de helft van de selectie had Caribische wortels.

De nationale vlag van Curaçao werd officieel aangenomen op 2 juli 1984. Aanvankelijk vertegenwoordigde deze vlag het eilandgebied binnen de Nederlandse Antillen, maar sinds 2010 symboliseert de vlag het autonome land Curaçao.
Het ontwerp bestaat uit een blauwe achtergrond met een smalle gele streep net onder het midden. Het blauw staat voor de zee en de lucht, terwijl de gele streep de tropische zon symboliseert. In de linkerbovenhoek staan twee witte sterren: de grotere staat voor Curaçao en de kleinere voor Klein Curaçao.
Elke ster heeft vijf punten, die de vijf continenten symboliseren waar de inwoners van Curaçao hun wortels hebben. Op deze manier weerspiegelt de vlag de culturele diversiteit en het open karakter van het eiland.
Elk jaar wordt op 2 juli Vlaggendag (Dia di Bandera) gevierd op Curaçao. Deze dag markeert de officiële invoering van de nationale vlag in 1984 en is uitgegroeid tot een belangrijk feest ter ere van de identiteit, cultuur en trots van het eiland.

De Koningin Emmabrug of Pontjesbrug is de langste nog in gebruik zijnde pontonbrug ter wereld (ongeveer 170 meter), die regelmatig wordt opengeklapt om schepen door te laten naar de St. Anna-baai.

De Koningin Juliana Brug in Curaçao is maar liefst 56,4 meter hoog en daarmee de hoogste brug in het hele Caribisch gebied. De extreme hoogte is van cruciaal belang, omdat hierdoor grote tankers en andere grote schepen eronderdoor kunnen varen om de binnenhaven van Willemstad te bereiken.

Het iconische pastelkleurenpalet van Curaçao ontstond in 1817, niet uit designoverwegingen, maar uit pure noodzaak, toen gouverneur Albert Kikkert een wet invoerde die de verblindende witte kleur verbood vanwege zijn eigen ernstige migraine. Dit medische advies leidde tot de ‘Wet op de Kleur’, die voorschreef dat huizen in zachtere tinten moesten worden geschilderd. Lees meer hierover in onze blog op deze website.